Coby Huisman en Marry Koelewijn

“Tijdens een vergadering in Amersfoort waar allerlei termen en afkortingen voorbij kwamen, schreven we een klein briefje naar elkaar: Waar gaat het eigenlijk over?!” lachen beide vriendinnen. Wij hielden de verzending bij van de cassettebandjes. En probeerden keurig de jaarvergaderingen bij te wonen, maar dat vonden we vooral leuk om de contacten. De twee vriendinnen blikken terug naar hun tijd bij de Luisterpost en vertellen hoe de cassettebandjes in een zwart doosje met een ‘flapje’ werden gedaan. “Dat flapje sloegen we dan om en daarin werd het adres geschoven waar de cassette heen moest”, legt Coby Huisman (81) uit, “De bladen waarop we schriftelijk bijhielden wie welke cassette kreeg en welke nummers uitgekomen waren, heb ik nog lang bewaard. De achterkant konden mijn man en ik mooi gebruiken om op te scrabbelen!”, lacht Coby, “Later kwamen de cd’s. Dat was veel minder werk en de post kwam de cd’s, die klaar waren voor verzending, ophalen aan huis. In een afsluitbare plastic bak… daar zit nu chips in!”

Marry Koelewijn (69) rekent uit hoe lang geleden zij gestart is met de verzending: “We hadden immers geen elektronische agenda en konden geen digitale foto’s maken van ons werk in die tijd. Dus weet ik het niet meer precies… maar zo’n 23 jaar geleden zijn we verhuisd en droeg ik de bandjes over aan Coby. Voordat we zijn verhuisd deed ik dit ogeveer tien jaar. We hadden toen twee rijen van vier meter lange boekenrekken vol met bandjes in huis”, vertelt ze, “Ik herinner mij nog een voorval: Wij brachten Henk Jaspers uit Almelo na de jaarvergadering eens naar het station. De vriendin van mijn zoon, Linde, pikten we daar weer op. Zij is nu mijn schoondochter maar toen kenden we elkaar nog niet zo goed. Coby en ik vertelden haar over die bijzondere meneer Henk Jaspers, met zijn rare uitspraken waar we zo vreselijk om moesten lachen. ‘O’, zei Linde toen, ‘Ik denk dat ik die meneer ken… dat is oom Henk, mijn liefste oom!’ We kregen het best warm want wat hadden we eigenlijk allemaal gezegd?!”, lacht Marry, “We zijn later vrienden geworden met Henk en hebben dit verhaal ook aan hem verteld. Gelukkig kon hij er ook om lachen.”

Toen alles gecentreerd werd in Zwolle, stopte het vrijwilligerswerk voor Coby: “De ontwikkelingen gaan snel. Als je niet aan huis gebonden bent, ben je vaak ook niet bekend met de Luisterpost. Daar ligt een taak voor oudere, maar zeker ook voor de jonge diakenen. Het is goed als er veel over gesproken wordt.” En Marry zegt: “Ik heb zelf ook een tijdje plat gelegen en bandjes afgeluisterd maar er zijn nu zoveel andere mogelijkheden. Mijn man heeft later ook bandjes en cd’s verzonden en nu is er nog maar één mevrouw hier, die cd’s krijgt. Maar oudere mensen hebben wel moeite met de ontwikkelingen. En zij hebben vaak niemand in de buurt die hen uitlegt hoe iets opgestart moet worden. De verschillen met de snelheid van appende jongeren zijn groot. Het zou goed zijn als vrijwilligers, misschien ook jongeren, de tijd nemen om ouderen helpen. Dan komt het hopelijk niet meer voor dat een oudere dame op zondag geen kerkdienst kan bekijken omdat ze een bepaald knopje vergeten is om te zetten…”